| |
İkinci gezegende kendini beğenmişin biri oturuyordu. Küçük Prens'i
uzaktan görünce:
- Ha, ha! İşte hayranlarımdan biri ziyaretime geliyor, diye bağırdı.
Öyle ya, kendini fazla beğenen insan, dünyada herkesi kendine hayran
sanır.
- Günaydın, dedi Küçük Prens şapkanız ne garip!
- Selam
vermeye yarar. Beni alkışladıkları zaman, şapkamı çıkarır, selam
veririm. Ne yazık ki buralara uğrayan yok.
Küçük Prens:
- Ha,
öyle mi? dedi, ama anlayamadı.
- Ellerini çırp!
Küçük Prens
ellerini çırptı. Kendini beğenmiş adam da alçak gönüllü bir tavırla
şapkasını çıkarıp selam verdi.
Küçük Prens de:
"Burası kralın
gezegeninden daha eğlenceli bir yer" diye düşündü ve alkışlamaya
başladı. Kendini beğenmiş, şapkasını çıkarıp yine selam verdi. Bu oyun
beş dakika böylece sürüp gidince, Küçük Prens'in canı sıkıldı:
-
Peki, şapkanızı aşağıya indirmeniz için ne yapmalı? diye sordu.
Ama
öteki bu soruyu duymadı bile, onun gibi kendin ibeğenmişler yalnız
alkışları duyarlar.
- Bana çok mu hayransın? diye sordu.
- Hayran
olmak ne demek?
- Hayran olmak, benim, gezegenin en güzel, en iyi
giyinmiş, en zengin, en zeki adamı olduğumu kabul etmektir.
- İyi ama
gezegeninde yapayalnızsın!
- Ne olacak, hatırım için, bana hayran ol.
Küçük Prens omuzlarını silkerek:
- Peki, dedi, sana hayranım. Ama ne
işine yarayacak?
Sonra da kalktı gitti. Yolda: "Büyükler amma da
tuhaf insanlarmış" diye düşündü. |
